เพื่อนรักของฉัน นายคงจะกำลังสงสัยสินะ ว่าทำไมฉันต้องทิ้งจดหมายเอาไว้ให้นายอย่างนี้ด้วย
นั่นก็เพราะว่า...
Gulab! ฉันมาหาแล้ว วันนี้รู้สึกเป็นไงบ้าง?
จะบอกอะไรให้ เมื่อคืนฉันคิดการ์ดใบหนึ่งได้...
หือ? นายกำลังเขียนอะไรอยู่เหรอ?
อ้อ ไม่มีอะไรหรอก
โอเค งั้นพวกเรามาดูเอลกันสักตาเถอะ!
นายไม่ต้องมาทุกวันก็ได้น่า งานที่สถาบันก็คงหนักมากไม่ใช่หรือไง...
จะทำงั้นได้ไงเล่า? ฉันจะมาเยี่ยมจนกว่านายจะหายดีนั่นแหละ
อีกอย่างนะ คนในสถาบันอึมครึมกันจะตาย! เอ้า ถึงเทิร์นของนายแล้ว
แค่ก แค่กแค่ก...!
Gulab นายไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?
แค่กแค่ก... Garvipidam... นายเองก็น่าจะรู้ อาการโรค Eleazar ของฉันมัน...
พอได้แล้ว! อย่าพูดต่อเลย! นายก็แค่... ไม่ได้พักผ่อนให้ดีก็เท่านั้น...
เฮ้อ...
มันก็เพราะว่านายเอาแต่ไม่ยอมรับ เรื่องที่ฉันเหลือเวลาไม่มากนี่นา...
นายรู้ไหม เกมที่พวกเราสองคนคิดค้นขึ้นมาเนี่ย
ช่วงนี้เริ่มเป็นที่นิยมในโรงพยาบาลแล้วนะ
เห? งั้นก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ?
ใช่แล้ว ฉันได้ทำอุปกรณ์ขึ้นเพื่อการนี้ด้วยนะ แบบนี้ทุกคนจะได้หาผู้เล่นที่อยู่ใกล้ ๆ เจอ
อะ ให้นายอันหนึ่ง
แบบนี้พอถึงตอนที่ฉันไม่อยู่แล้ว นายเองก็จะได้หาเพื่อนใหม่...
พอได้แล้ว!
ฉันบอกแล้วไงว่านายจะหายดีแน่นอนน่ะ! ของแบบนี้... ฉันไม่เอาด้วยหรอก!
กล่องศักดิ์สิทธิ์ที่ให้นายไปในตอนนั้น คงถูกนายเอาไปทิ้งไว้ที่ไหนก็ไม่รู้แล้วสินะ...
เพราะงั้น... ช่วยให้อภัยที่ฉันเพิ่งส่งของขวัญชิ้นสุดท้ายนี้ถึงมือนายด้วยนะ
ยังจำตอนที่พวกเราเพิ่งรู้จักกันได้มั้ย?
มีแค่นายที่ยอมเป็นเพื่อนกับเด็กติดโรค Eleazar อย่างฉัน
คราวนี้ ตาฉันพานายไปรู้จักเพื่อนใหม่บ้างแล้วล่ะ
เพื่อนรัก... ขอฉันใช้วิธีแบบนี้ เพื่ออยู่เคียงข้างนายต่อไปเถอะนะ...