ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่
ใน Fontaine มีคำพยากรณ์หนึ่งที่ถูกเล่าลือกันมาตลอด...
ทุกคนจะละลายหายไปในท้องทะเล
เหลือเพียงเทพแห่งน้ำที่ร้องไห้อยู่บนบัลลังก์
ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักรแห่งน้ำ
เรา Focalors ขอยอมรับคุณค่าและความหมายในการเดินทางของพวกเจ้า
บัดนี้
พวกเจ้าสามารถยินดีปรีดาได้อย่างเต็มที่แล้ว
พวกเธอคิดว่า
การชม "การพิพากษา"
เยี่ยง "ละคร" เนี่ย เป็นการกระทำที่ถูกต้องหรือเปล่า?
ใน Fontaine
เส้นแบ่งขอบเขตระหว่างการพิพากษากับการแสดงค่อนข้างจะคลุมเครือน่ะ...
ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลามาในวันนี้ ยินดีต้อนรับเข้าสู่ "โรงอุปรากร Epiclese"
คราวนี้
ดูให้ดีนะ
อย่ากะพริบตาเชียวล่ะ
ก็แค่ทริกเล็กน้อย
และนี่น้องสาวของผม
Lynette
ทั้งยังเป็นผู้ช่วยที่สำคัญที่สุดอีกด้วย
ทะด๊าาาาา
ก็แค่ทริกเล็กน้อย
เริ่มการแสดงมายากลบัดเดี๋ยวนี้
ขอปิดท้ายด้วยโชว์นี้!
อยากไปยังพื้นที่ใต้ทะเลที่ไร้ผู้คน
แล้วอยู่ตัวคนเดียวเงียบ ๆ จัง...
เริ่มทำงานเลย
พร้อมลงดำน้ำ...
เมื่อมองท้องฟ้าผ่านผืนน้ำทะเล
แสงอาทิตย์จะไม่แสบตาขนาดนั้น
สิ่งมีชีวิตที่งดงามขนาดนี้ ได้กลายเป็นฟอสซิลไปแล้ว
งั้นสักวันหนึ่ง ทิวทัศน์รอบตัวพวกเรา
ก็จะจมลงใต้ทะเลลึกด้วยรึเปล่า?
ฉัน...
ฉันเป็นใครนะ...
ทะเลค่อย ๆ กลืนกินความทรงจำของพวกเราทีละน้อย...
หลังจากนั้น
...หลังจากนั้นก็เป็นตัวของพวกเราเอง
พวกเราอยากรู้มาโดยตลอดว่า "ประกาศิตเที่ยงธรรม" ทำงานยังไง
ทำไมถึงมีจิตสำนึกของตัวเอง
และทำไมถึงสามารถตัดสินคดีทั้งหมดได้อย่างถูกต้อง
ดูเหมือนฝน...จะตกแล้ว
เพื่อรับมือกับ "วิกฤตตามคำพยากรณ์"
พวกเราจำเป็นต้องรู้ความลับทั้งหมดของประเทศนี้
นะ...นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของมายากลเหรอ?
ล้อกันเล่นรึไง
กะ เกิดอะไรขึ้น?!
ในเมื่อมีการ "กล่าวหา" เกิดขึ้น
ก็ย่อมต้องมี "การพิพากษา"
ทางเลือกที่ฉลาดที่สุดของคุณคือ
การสารภาพทุกอย่าง
เพื่อขอการคุ้มกันจากกองตำรวจ
บ้าเอ๊ย... ไม่นึกเลยว่าจะเรียกหุ่นรักษาการณ์มาเยอะขนาดนี้...
ถ้างั้น...
นี่ก็คงจะเป็นการ "ปิดฉาก" แล้วสินะ
แสวงหาความยุติธรรมอันหลงตัวเอง
รอชมการแสดงบ้าบอ
แต่กลับเมินเฉยต่อความทุกข์ยากของผู้คน
ในสายตาของคุณแล้ว
คุณค่าของชีวิตคนคงเทียบไม่ได้กับกฎเกณฑ์ และกฎหมายอันไร้ความรู้สึกที่มีอยู่ในมือคุณสินะ
การพิพากษาที่ชาว Fontaine ภูมิใจนักหนา
ไม่คิดเลยว่าจะน่าขันแบบนี้...
ถ้าหากว่านี่เป็นกฎของพวกคุณ
งั้นฉันก็มีกฎของตัวเองเหมือนกัน