Sevgili dostum, sana neden böyle bir mektup bıraktığımı merak ediyorsundur.
Bunun sebebi...
Hey, Gulab! Buradayım. Nasılsın bugün?
Dün gece aklıma bir kart fikri geldi, sana anlatmam gerek.
Ha? Ne yazıyorsun öyle?
Ah... Bir şey yok.
Güzel... O zaman beraber oynayalım mı?
Her gün gelmene gerek yok, biliyorsun. Akademideki çalışmalarına odaklanman gerek...
Nedenmiş? Sen tamamen iyileşene kadar geleceğim.
Ayrıca tüm gün şu Akademililerle takılmak çok sıkıcı olabiliyor. Sıra sende.
*öksürür*
Gulab! İyi misin?
*öksürür* Garvipidam, anlaman gerek... Eleazar hastalığım...
Hey! Böyle konuşma! Sadece dinlenmen gerek, hepsi bu...
*iç çeker* ...
Çünkü... Artık vaktimin kalmadığını kabullenemiyorsun.
Bil bakalım ne oldu? Birlikte bulduğumuz oyun
hastanede gittikçe popüler hale geliyor.
Gerçekten mi? Bu harika bir haber.
Evet, hatta insanların yakındaki oyuncuları bulmasını sağlayan bir cihaz bile yaptım.
Al bakalım, bu da seninkisi.
Böylelikle ben yokken bile oynamaya devam...
Yeter!
İyileşeceksin, anlıyor musun? Buna ihtiyacım yok... İstemiyorum!
Sana verdiğim Sır Kutusu bir köşede toz içindedir herhalde.
Bu sana son hediyem. Ancak verebildiğim için üzgünüm.
İlk buluşmamızı hatırlıyor musun?
Eleazar hastası çocukla bir tek sen arkadaş olmak istemiştin.
Şimdi arkadaş bulmana yardımcı olma sırası bende.
Böylelikle hep yanında olabileceğim dostum.