Bir kez daha... Kalbimi kaybettim.
Canım yanıyor.
Sanki derim alev almış gibi. Beni canlı canlı yakıp
küle döndürüyor.
Yani, bir kalbin olmasını mı dilerdin?
Hımm, acaba o hikayeyi duymuş muydun daha önce?
Bir zamanlar bir kukla asker varmış.
Askerin dileği balerin bir oyuncak bebekle sonsuza dek birlikte olmakmış.
Ancak askerin kalbi yokmuş
ve hislerinin nereden geldiğini bilmiyormuş.
Bir gün, sahibi ondan sıkılmış
ve onu alevlerin arasına atmış.
Alevlerin içindeyken bile gözlerini balerinden ayırmamış.
Ertesi gün, insanlar küllerin içinde minik bir kalp bulmuşlar.
Muhtemelen kalp şeklinde küller...
Gerçek bir kalp değil.
Fakat... Ya kalpler
küllerden doğuyorlarsa?
Böyle ölüp gitmeye...
Ve bana verdiğin sözden dönmeye nasıl cüret edersin?
Çok komik... Altı üstü bir avuç kül...
Keşke ben de o ateşte yanabilseydim...
Aslında... Keşke hiç doğmamış olsaydım...
Hiç doğmamış olmak...
Gerçekten dileğin bu mu?